Jak dziwnie plotą się czasem losy słów. Najpierw słowo jest niepotrzebne, więc go nie ma. Potem pojawia się przedmiot, którego nie było wcześniej, więc trzeba go jakoś nazwać. Powstaje wtedy nowy wyraz lub derywat już istniejącego. Przedmiot na razie nie jest specjalnie popularny, więc i niewielu ma świadomość istnienia nowego słowa. A potem dzieje się coś, co sprawia, że słowo staje się powszechne, bo i przedmiot nabiera znaczenia. I niekoniecznie jest to znaczenie obojętne. Może się zdarzyć, że przejmuje ono grozą, gdyż mroczny jest kontekst jego występowania. Takim słowem jest na przykład „dron”. Na szczęście tych urządzeń używa się nie tylko do walki, choć coraz bardziej nam się tak kojarzą. Wciąż można na przykład z drona zrobić zdjęcie lub nakręcić film.

Trombita trzema krótkimi dźwiękami rozpoczyna mszę, a wraz z nią cały tegoroczny, trzydziesty trzeci Festiwal ŚWIĘTO DZIECI GÓR. Ksiądz proboszcz Jerzy Jurkiewicz wita wszystkie zespoły, wymieniając kraje, skąd przyjechały i nazwy, czyli jakby po imieniu, bo wszak tak właśnie zostaliśmy tu wszyscy zaproszeni: „po imieniu”.

Bo ŚWIĘTO DZIECI GÓR jest jak – nomen omen – góra lodowa. Ponad powierzchnię codzienności strzela w niebo jasny jej szczyt widoczny z daleka.

Tegoroczne przygotowania do ŚWIĘTA DZIECI GÓR tradycyjnie zwieńczyło sobotnie spotkanie z opiekunami wszystkich zespołów biorących udział w Festiwalu.